Dwadzieścia pięć lat temu nastąpił najszczęśliwszy dzień mojego życia. Urodziłam zdrowego syna, tak przynajmniej myśleliśmy przez pierwsze tygodnie. Wkrótce jednak okazało się, że K.J. cierpi na wadę zwieraczy pęcherza moczowego. Mocz nie był całkowicie wydalany z organizmu, a jego resztki zatruwały organizm. Z chwilą gdy zakażenie doszłoby do rdzenia kręgowego, umarłby. Na szczęście pediatra prowadząca dr G. Czachorowska, w porę dostrzegła zagrożenie i syn wylądował w s... (więcej)

Dwadzieścia pięć lat temu nastąpił najszczęśliwszy dzień mojego życia. Urodziłam zdrowego syna, tak przynajmniej myśleliśmy przez pierwsze tygodnie. Wkrótce jednak okazało się, że K.J. cierpi na wadę zwieraczy pęcherza moczowego. Mocz nie był całkowicie wydalany z organizmu, a jego resztki zatruwały organizm. Z chwilą gdy zakażenie doszłoby do rdzenia kręgowego, umarłby. Na szczęście pediatra prowadząca dr G. Czachorowska, w porę dostrzegła zagrożenie i syn wylądował w szpitalu. Rozpoczęła się kilkuletnia walka o jego zdrowie i życie. Ciągłe badanie moczu, posiewy. Gdyby nie wytrwałość mojego ojca, który na tych swoich bolących nogach( cierpiał na nagniotki i chorobę układu krążenia), wydreptywał ścieżki do nefrologa i laboratoriów analitycznych, to dziś nie mielibyśmy co świętować. Leczenie było bardzo trudne, bo nefrolog zapisywała lek spoza spisu polskich leków i trzeba go było zdobywać pokątnie. A to ktoś przysłał z zagranicy, a to mój znajomy zdobył receptę u lekarza w Krakowie albo znajomi rodziców w Gdyni. Do dzisiaj nie rozumiem dlaczego lekarka wiedząc jak trudno dostępny jest to lek, przepisywała właśnie ten. Kiedy efekty leczenia były niezadowalające, to matka pojechała z całą historią choroby do Łodzi, gdzie urzędowali lekarze Ojców Bonifratrów. Wtedy nie mieli oni siedziby w Warszawie(a przynajmniej my o niej nie wiedzieliśmy). Wielomiesięczne leczenie ziołami sprawiło, że syn przestał mieć bakterie Coli w organizmie. Podczas kontrolnej wizyty u nefrologa, pani doktor stwierdziła, że to nie możliwe, aby go wyleczono w ciągu paru miesięcy, bo ona leczyła go od lat. Postanowiła zrobić badania w szpitalu, wypuszczono go stamtąd z bakteriami. Musieliśmy wrócić do ziół. Ostatni posiew jaki nosił mój ojciec przed swoją śmiercią był dobry. Nagłe odejście mojego ojca przerwało proces leczenia K.J. Ani ja ani matka nie kontynuowaliśmy nawet kontrolnie jego badań w tym kierunku. Chyba uznałyśmy, że sprawdziły się wcześniejsze przypuszczenia lekarzy, że wraz z rozwijaniem się syna, zwieracze mogą się należycie wykształcić i nie będzie następowało zakażanie organizmu moczem. W chwili obecnej syn uchodzi za zdrowego fizycznie, ale tak naprawdę, to nie wiadomo, co w nim siedzi. Od czasu, gdy stał się dorosły nie chodzi do lekarzy i nie wykonuje żadnych kontrolnych badań.
Jak już pisałam, jako nastolatka marzyłam o mężu i dzieciach. Tego pierwszego nie miałam, bo ojciec K.J. zgodnie z powiedzeniem „trzymaj się Genia, charakter mi się zmienia” poszedł w siną dal i tyle go widziałam. Bóg chyba jednak nade mną czuwał, bo obdarował mnie dzieckiem. Wtedy uważałam to, za najlepszą rzecz w życiu. Dziś z perspektywy czasu, kiedy wiem(przynajmniej częściowo) co przeżywał mój syn jako dziecko niepełnosprawnej matki, to już nie mam tej pewności. Czy kierując się egoizmem i chęcią posiadania dziecka, miałam prawo skazywać go na taki los? Dorośli traktowali go ze współczuciem, bo bez ojca i z kaleką matką. Dzieci wyśmiewały się ze mnie i z niego. Przedrzeźniali mój chód, a jemu wymyślali od biedaków. Pomimo, że starałam się by miał wszystko to, co mieli rówieśnicy(w dużej mierze dzięki pomocy finansowej matki), to i tak był traktowany jak ktoś gorszy, bo z niepełnej rodziny. Żyjąc w poczuciu odrzucenia przez ojca, z „piętnem” kalectwa własnej matki, stał się człowiekiem nie wierzącym w swoje siły, zdolności i wartość. Trudno nawiązuje kontakty z ludźmi, wydaje mu się, że są do niego wrogo nastawieni. Tak naprawdę dobrze się czuje tylko ze swoimi zwierzętami. Relacje między nami też są różne, gdy jest optymistycznie nastawiony, to potrafi być troskliwy, czuły i opiekuńczy. Częściej jednak wszystko i wszyscy są postrzegani negatywnie i wtedy konflikt pokoleń przybiera na sile. Nie zgadzamy się ze sobą w żadnej kwestii, a wymiana zdań prowadzi do kłótni. Ja ze swoją matką też bardzo często różniłam się poglądami i wtedy „szło na noże”, ale ponieważ zawsze byłam od niej uzależniona(najpierw w kwestii opieki fizycznej, później pomocy finansowej), to zawsze musiałam ustępować. Stawiała na swoim. Czułam się z tym nieszczęśliwa i nierozumiana. Dziś łapię się na tym, że mniej lub bardziej świadomie powielam w wielu momentach zachowania matki. Mój syn też ma prawo czuć się w związku z tym tak jak ja kiedyś. Nasz problem polega jednak na tym, że on nie ustępuje, bo zdaje sobie sprawę, że bardziej on jest potrzebny mnie niż ja jemu. Chciałabym pożyć na tyle długo, by mój syn został rodzicem, w nadziei że wtedy mnie zrozumie. Ja postępowanie swojej matki zaczęłam rozumieć, gdy jej już nie było i nie mogłam powiedzieć „przepraszam”. Pragnę, aby mój syn miał szansę zrobić to za mojego życia. Tego życzę Mu na 25 urodziny.
Na ślubie siostrzenicy śpiewano „on nie winny, ona winna pocałować go powinna”. Może ja parafrazując tę przyśpiewkę powinnam napisać „on nie winny, ona winna, ona rodzić nie powinna”?
(mniej)

Według wyliczeń lekarki przy pierwszym badaniu stwierdzającym ciążę, poród miałam wyznaczony na 8 sierpnia, dlatego też wcześniejsze odejście wód, było zaskoczeniem. Kiedy moi rodzice zobaczyli, że wody odeszły, wpakowali mnie w „Trabanta” i powieźli do szpitala. Tam na izbie przyjęć lekarka kazała mi się położyć za parawanem na kozetce i nie uprzedzając mnie, włożyła palce w „brochę”. Zaskoczona krzyknęłam, a ona na to „jeśli teraz tak... (więcej)

Według wyliczeń lekarki przy pierwszym badaniu stwierdzającym ciążę, poród miałam wyznaczony na 8 sierpnia, dlatego też wcześniejsze odejście wód, było zaskoczeniem. Kiedy moi rodzice zobaczyli, że wody odeszły, wpakowali mnie w „Trabanta” i powieźli do szpitala. Tam na izbie przyjęć lekarka kazała mi się położyć za parawanem na kozetce i nie uprzedzając mnie, włożyła palce w „brochę”. Zaskoczona krzyknęłam, a ona na to „jeśli teraz tak, to co będzie przy porodzie”. Cesarka odparłam. Nie wiem czy wystraszyła się tej cesarki, czy naprawdę mieli nieczynną pralnię, ale odesłali mnie do szpitala na Żelazną. Tam pielęgniarka, gdy zobaczyła jak chodzę, uparła się, by na salę przedporodową zawieść mnie na wózku. Gdy jechałyśmy korytarzem, to przechodzący obok nas niski mężczyzna w średnim wieku i białym kitlu zapytał „co tak ciężko”? Odpowiedziałam „ a no ciężko, bo jestem po dziecięcym porażeniu mózgowym”. On na to „ i dziecka się zachciało”, ano „zachciało” odparłam. Jak się okazało był to lekarz dyżurny(przez kilka lat pamiętałam nawet jego nazwisko, które podała mi pielęgniarka). Na sali leżałyśmy we trzy. Jedna dziewczyna leżała cicho, może nawet spała. Druga natomiast waliła pięścią w ścianę i złorzeczyła ojcu dziecka, było to coś w tym rodzaju „ niech to się tylko skończy, to ja mu pokażę; niech jeszcze kiedyś spróbuje się do mnie zbliży , to zabiję”. Leżałam i zastanawiałam się do której z nich się upodobnię, gdy przyjdzie moja kolej. Po niedługim czasie poczułam w dole brzucha ból podobnych do tych comiesięcznych, a więc do wytrzymania. Chwilę później pielęgniarka zaprowadziła mnie do gabinetu lekarskiego, gdzie lekarz zbadał wielkość rozwarcia. Podszedł do telefonu i mówiąc o moim kalectwie prosił o zgodę na cesarskie cięcie. Kilka minut później leżałam na sali operacyjnej, tak dobrze znanej z dzieciństwa. Nie wiedziałam, że przez te 15 lat, które upłynęły od poprzedniej operacji, nie usypia się już pacjentów za pomocą maseczki nakładanej na twarz i nasączanej eterem. Ja taki obraz pamiętałam i dlatego teraz bałam się, że się uduszę i więcej nie obudzę. Gdy anestezjolog wkuwała mi igłę w rękę, to ja z paniką w głosie podawałam jej numer telefonu rodziców, żeby miał kto zająć się synem. Ona uśmiechała się pobłażliwie i zapewniała mnie, że wszystko będzie w porządku. Tuż przed zaśnięciem usłyszałam głos jakiegoś mężczyzny „Boże ale uda, tak grubych jeszcze nigdy nie widziałem”. Poczułam lekkie ukłucie i coś ciepłego spływało mi po nogach. W tym momencie film mi się urwał. Gdy powróciłam do świadomości jakiś mężczyzna powiedział „nie próbuj mówić ,bo miałaś rurę w gardle i jest ono trochę podrażnione”. Kiwnęłam głową na znak , że rozumiem. Dodał „masz syna”, a gdy zobaczył, że z oczu spływają mi łzy rzekł : „i czego ryczysz głupia”. Noc spędzona na sali pooperacyjnej, była najszczęśliwszą i najkoszmarniejszą zarazem. Krzyż bolał mnie tak bardzo, że byłam przekonana, iż przekroili mnie w tym miejscu na pół. Do tego miałam okropne skurcze nóg. Próbując się podciągnąć na łóżku do pozycji półleżącej, chwytałam się brzegów łóżka dwoma rękami tak jak robiłam to po wcześniejszych operacjach. Za każdym razem natrafiałam na przycisk regulacji podgłówka, dzięki czemu on się obniżał i podnosił. Po kolejnej próbie zmiany pozycji, wpadła pielęgniarka siedząca w pokoiku obok, z awanturą dlaczego się tak zabawiam. Wyjaśniłam, że nogi mi drętwieją, a pięty palą ogniem. Przyniosła zrolowany, zielony koc i podłożyła mi go na wysokości kostek. Obudziłam się następnego ranka w sali z kilkoma łóżkami, ale byłam na niej sama. Młodą dziewczynę(chyba salową) poprosiłam, by zadzwoniła do rodziców i powiedziała im, że mają wnuka. Później mama opowiadała mi, że gdy przekazała ojcu, w jakiej sprawie był telefon, to powiedział tak jak w momencie narodzin wnuczki „ no matka dawaj kielicha”. W szpitalu spędziłam 10 dni, bo brzuch nie chciał się za bardzo goić. Mój kolega z pracy(późniejszy ojciec chrzestny), w dniu mojego wyjścia przywiózł na moją prośbę sporych rozmiarów tort i kawę dla lekarzy i pielęgniarek. W ten sposób chciałam podziękować za szczęśliwe narodziny K.J. Gdy wyrażałam swoją wdzięczność nawet przez myśl mi nie przeszło, że mogłoby to być potraktowane jak łapówka( a dzisiaj mogłoby być). . (mniej)

Pierwsze 6 miesięcy ciąży, to była „bułka z masłem”, czułam się wyśmienicie. Działo się tak, z racji wspaniałej opieki mojej ginekolog- dr Marii Wejnert. Mieszkałam wtedy w miejscu, do którego była przypisana przychodnia na ul. Wrzeciono (obowiązywała rejonizacja). W przychodni K poczytałam wywieszki na gabinetach, ale żadna nic mi nie mówiła. Z pewnych bardzo szczególnych względów wybrałam kobietę. Jak pamiętam była to brunetka, średniego ... (więcej)

Pierwsze 6 miesięcy ciąży, to była „bułka z masłem”, czułam się wyśmienicie. Działo się tak, z racji wspaniałej opieki mojej ginekolog- dr Marii Wejnert. Mieszkałam wtedy w miejscu, do którego była przypisana przychodnia na ul. Wrzeciono (obowiązywała rejonizacja). W przychodni K poczytałam wywieszki na gabinetach, ale żadna nic mi nie mówiła. Z pewnych bardzo szczególnych względów wybrałam kobietę. Jak pamiętam była to brunetka, średniego wzrostu, o trochę „męskiej” budowie ciała. Po przebadaniu zapytała „to co usuwamy”? Poderwałam się z samolotu z taka prędkością, że wystraszyłam i Ją i siebie, po czym warknęłam „ nie”! Od tej pory nasze stosunki były niemal przyjacielskie. W ciągu następnych lat, pani doktor pomimo, że nie musiała(ja tam już nie mieszkałam), przyjmowała mnie w gabinecie, dając pomoc gdy inni lekarze byli bezradni. Wielokrotnie słyszałam jak inne pacjentki mówiły, że jest to lekarka, która niejedną kobietę znad grobu odciągnęła. Tuż przed Świętami Wielkanocnymi 1984 trafiłam na oddział ginekologiczny po upadku, do jakiego doszło tego dnia rano. Nie był to mój pierwszy upadek w ciąży, wcześniej zdarzyło się raz czy dwa. Wcześniej jednak udawało mi się balansować ciałem tak, że lądowałam na boku. W tym dniu byłam po awanturze z pielęgniarką ze szpitala Bielańskiego, bo nie dopuściła mnie do lekarki, do której miałam się zgłosić w razie złego samopoczucia, bo nie miałam skierowania. Nie zdążyłam jej powiedzieć, że lekarka rejonowa jest na urlopie(bo do niej mnie odesłała), gdy trzasnęła mi drzwiami przed nosem. Pamiętam, że schodziłam ze schodów, więc gabinet musiał mieścić się na piętrze. Zalewałam się łzami tak bardzo, że mijający mnie pacjenci musieli być przekonani iż ktoś mi umarł. Jakieś 50 m od swojej klatki schodowej zahaczyłam o kamień i walnęłam o ziemię brzuchem aż zadudniło. Podniosło mnie dwoje ludzi i doprowadziło na parter do winy. Obok wisiał automat, z którego zadzwoniłam do siostry, mówiąc co się stało. Weszłam do mieszkania, położyłam się na łóżku i będąc przekonana, że stracę dziecko czekałam na krwotok. Pół godziny później zjawiła się moja mama, chora z owiniętym gardłem, ledwo mówiąca(przechodziła anginę). Nie chcąc jej martwić, powiedziałam że wszystko jest w porządku i odesłałam do domu. Wieczorem po pracy przyjechała moja siostra i nie słuchając moich sprzeciwów, zawiozła mnie na dyżur do Bielańskiego. Tak poznałam drugiego wspaniałego człowieka, dra Czetwertyńskiego. Po badaniu wylądowałam na oddziale Patologii Ciąży, ale nie było wolnego łóżka na sali, więc położono mnie na korytarzu. Kiedy doktor przyszedł na oddział i to zobaczył, ryknął jak ranny zwierz „czy nie ma miejsca dla tej dziewczyny, dlaczego ona tutaj leży”( Jego troska bardzo mnie wzruszyła). Nie wiem(bo już nie pamiętam) czy leżałam na tym korytarzu tylko tę jedną noc, czy może dłużej. Ponieważ jak na szósty miesiąc brzuch miałam bardzo duży, więc pacjentki myślały, że lada chwila będę rodzić. Doktor Cz. otoczył mnie tak troskliwą opieką, że ja z wdzięczności, zaczęłam wypytywać o życie prywatne doktora. Pragnęłam po wyjściu zrewanżować mu się książką(wtedy nawet one były towarem trudno dostępnym). Był On zapalonym działkowiczem więc „Działka moje hobby”, która była wtedy hitem księgarskim, byłaby jak znalazł. Niestety po wyjściu ze szpitala nie wróciłam do pracy, nie miałam więc możliwości pojechać do swojej zaprzyjaźnionej „księgarki”, by zdobyła mi ten tytuł. Kolejne trzy miesiące przeleżałam w domu moich rodziców, czekając na narodziny syna. Odprawiano wtedy nade mną „tajemne” praktyki- obrączkę na nitce umieszczano nad moim brzuchem, by się upewnić, że będzie chłopiec, tak jak wskazywało na to USG. Dziewiętnasty lipca był upalny, ja dla ochłody wyszłam na balkon i w pewnym momencie poczułam wilgoć między nogami, a wkrótce potem zobaczyłam kałużę pod nogami. Moje dziecko pragnęło wyjść na świat. Jak się to odbyło, o tym w następnej notce. (mniej)