Nie jestem wytrawnym melomanem, nie wiem czy mogę twierdzić, że w ogóle nim jestem. W filharmonii nie byłam nigdy, choć moja matka twierdziła, iż kulturalny człowiek powinien być tam na koncercie przynajmniej raz w roku. W operze byłam na „Strasznym dworze” S. Moniuszki i na „Rigoletto” Giuseppe Verdiego. Przed pisaniem tego tekstu wysłuchałam arii „La donna e mobile”(niestety po włosku), dlatego nie wiem czy nie strzelam gafy, ale ja chy... (więcej)

Nie jestem wytrawnym melomanem, nie wiem czy mogę twierdzić, że w ogóle nim jestem. W filharmonii nie byłam nigdy, choć moja matka twierdziła, iż kulturalny człowiek powinien być tam na koncercie przynajmniej raz w roku. W operze byłam na „Strasznym dworze” S. Moniuszki i na „Rigoletto” Giuseppe Verdiego. Przed pisaniem tego tekstu wysłuchałam arii „La donna e mobile”(niestety po włosku), dlatego nie wiem czy nie strzelam gafy, ale ja chyba byłam na spektaklu w języku polskim. Zapamiętałam tę operę dzięki słowom „nigdy na świecie nie wierz kobiecie, kobieta płocha nigdy nie kocha” i wydaje mi się, że to jest polska wersja tejże arii. Bardziej od opery lubiliśmy operetkę, bo za czasów wrocławskich byłam na spektaklach kilkanaście razy. Wiem, że jak na ponad 50 letnie życie, to i tak mało, ale jak to mówią „lepszy rydz niż nic”. Nieco lepiej sytuacja przedstawia się na polu muzyki popularnej. Nie jeździłam na koncerty ulubionych wykonawców, nie zbierałam ich płyt. Rodzice mieli adapter „Bambino” i kilkanaście płyt różnych piosenkarzy, ale nie pamiętam, aby ich słuchali. W momencie wyprowadzki do Warszawy podobno adapter wraz z płytami zostawili jakiejś sąsiadce. Ja od czasu otrzymania od rodziców radia tranzystorowego, uwielbiałam słuchać niedzielnych koncertów życzeń. To była jedyna audycja radiowa jakiej słuchałam(zawsze o 15 tej w Programie I PR). Zawsze wzruszałam się słuchając piosenek Mieczysława Fogga. Z rozrzewnieniem wspominam przeboje Ireny Santor, Anny German, Jerzego Połomskiego. Z osobą Jerzego Połomskiego wiąże się pewna historia, która nie jest prawdziwa, ale ja przez długi czas chciałam by była. Otóż mój ojciec na studiach miał dwóch kolegów, jeden z nich(nazwiska dziś nie pamiętam, bo widziałam go raz w życiu) został moim chrzestnym. Kiedy pytałam mamy dlaczego wybrała właśnie jego, to tłumaczyła mi, że dla jego pięknych, kręconych włosów. Fakt na zdjęciu z chrztu widać przystojnego mężczyznę. Nie wiem jak wyglądał drugi z mężczyzn, bo nigdy nie widziałam ani jego ani żadnego zdjęcia. Wiem natomiast, że pan Franek Połomski był tym bardziej lubianym przez obojga rodziców i w pierwszej wersji, to on miał mnie trzymać do chrztu. Wielokrotnie wypominałam mamie, że gdyby wzięła Franka, to ja miałabym chrzestnego przez długie lata. Zbieżność nazwisk pana Jerzego Połomskiego i tego znajomego rodziców, sprawiła że ja ubzdurałam sobie iż są oni braćmi i ja dzięki Frankowi poznam kiedyś Jerzego. Nigdy nie miałam przyjemności poznać wykonawcy takich szlagierów jak „Cała sala śpiewa”, „Bo z dziewczynami” czy też mojej ulubionej melodii „Daj”(„daj mi to miejsce przy sobie które jest puste o świcie, ja sobie z tego zrobię długie ciekawe życie”). Słowa te przez wiele lat były dla mnie „definicją” miłości i w duchu marzyłam, by kiedyś jakiś mężczyzna złożył mi taką deklarację. Mój świat „muzycznych ulubieńców” poszerzył się z chwilą pojawienia się takich zespołów jak : „No to co” Janczarskiego, „Czerwone gitary” ze wspaniałym Sewerynem Krajewskim, „Trubadurzy” i Poznakowski, „Breakout” z Mirą Kubasińską, „ ABC” z Haliną Frąckowiak, „Niebiesko-Czarni” czy też „Czerwono- Czarni” z Jackiem Lechem. Na czele tej stawki byli oczywiście Czesław Niemen z „Akwarelami” i Marek Grechuta z zespołem „Anawa”. Wielka szkoda, że niektórzy z nich już od nas odeszli. Ich piosenki towarzyszyły mi w życiu, rozweselając i wzruszając. Żałowałam, że w czasie gdy ci wykonawcy byli u szczytu popularności ja nie miałam wystarczająco dużo pieniędzy, by kupować ich płyty. Dziś nie mam tyle siły, by chodzić po sklepach i je kupować, a mój syn słucha rapu i osoby, o których mówię, są mu całkowicie nieznane. Obiecuje co prawda, że zrobi mi wymarzoną „płytotekę”, ale pozostaje to tylko w sferze planów. (mniej)

W dniu dzisiejszym moja siostrzenica(K.K.) kończy 30 lat. Jak ten czas leci, ja pamiętam telefon w środku nocy i łamiący się od wzruszenia głos siostry: „urodziłam córkę”. Narodziny te były dla nas wszystkich powodem wielkiej radości, ponieważ wcześniej siostra poroniła dwukrotnie i bardzo baliśmy się, jak będzie tym razem. Siostra rodziła w szpitalu MSWiA. Tuż przed wydaniem córki na świat, dziecko odwróciło się pośladkami. Na szczęście na salę ... (więcej)

W dniu dzisiejszym moja siostrzenica(K.K.) kończy 30 lat. Jak ten czas leci, ja pamiętam telefon w środku nocy i łamiący się od wzruszenia głos siostry: „urodziłam córkę”. Narodziny te były dla nas wszystkich powodem wielkiej radości, ponieważ wcześniej siostra poroniła dwukrotnie i bardzo baliśmy się, jak będzie tym razem. Siostra rodziła w szpitalu MSWiA. Tuż przed wydaniem córki na świat, dziecko odwróciło się pośladkami. Na szczęście na salę przyszedł ginekolog- lekarz z innego szpitala(chyba z Wojskowego na Szaserów), odwrócił K.K. i podduszoną, siniejącą ale żywą wyjął na świat. Siostra twierdziła, że w ten sposób uratował małej życie, bo groziło uduszenie. Przez następne lata siostrzenica rosła zdrowo(jeżeli nie liczyć chorób wieku dziecięcego) i wyglądała jak pączek w maśle, ponieważ od początku była karmiona butelką. Odżywiano ją „Humaną” kupowaną za dolary lub bony w „Pewexie”. Ponieważ po urlopie macierzyńskim siostra wróciła do pracy, a pracowała na zmiany, to mała więcej mieszkała u dziadków niż w swoim domu. Jak każdemu dziecku zdarzało jej się płakać lub po prostu rozrabiać. Mieszkałam wtedy jeszcze z rodzicami, po powrocie z pracy chciałam mieć ciszę i spokój, ale nie zawsze było to możliwe. Dlatego też żartobliwie nazywałam siostrzenicę „moje nieszczęście”. Było w tym określeniu jakieś „proroctwo” ponieważ o mały włos nie byłam sprawczynią jej nieszczęścia. Gdy miała 5 lat poszłam z nią na spacer, w czasie powrotu do domu dziewczynka w windzie stanęła tak blisko drzwi, że wsadziła palce w miejsce gdzie się zamykały. Ja odwrócona do niej plecami, bo szykowałam się do wciśnięcia guzika , nie zauważyłam tego. Dopiero jej wrzask uświadomił mi, że coś się stało, choć nie bardzo wiedziałam co. Na szczęście w tym samym momencie dozorca wyszedł ze swojego mieszkania i szybko otworzył drzwi. Baliśmy się, że palce mogą być połamane, ale były tylko stłuczone i spuchnięte. Ani rodzice ani siostra nie chcieli więcej powierzać mi K.K. Ja przez długi czas miałam koszmary, bo wyobrażałam sobie, że gdybym uruchomiła dźwig, to wyrwałby on dziecku rękę z ramienia. Siostrzenica po zdanej maturze ukończyła 2 letnią szkołę kosmetyczną. Zdobytą tam wiedzę wzbogaciła kilkoma dodatkowymi kursami. Od 9 lat( z przerwami na urlopy macierzyńskie) pracuje w prywatnych zakładach, ale nie ma szczęścia do pracodawców. Najpierw byli młodzi ludzie, którzy otworzyli pierwszy w życiu zakład. Mieli pieniądze na działalność , ale nie mieli doświadczenia. Po dwóch latach funkcjonowania pracownicy zaczęli odchodzić(siostrzenica jako ostatnia) i szukać lepszych miejsc. Ten salon urody miał tę dobrą cechę, że znajdował się blisko domu. Następnie zatrudniła się na Ursynowie i wszystko wskazywało na to, że się tam zadomowi, bo pracę sobie chwaliła. Niestety okazało się, że właścicielka przez 3 miesiące nie opłacała pracownikom ZUS-u, a ostatniej pensji nie wypłaciła wcale. Radziłam siostrzenicy, by odwołała się do Sądu Pracy czy też innej instytucji rozstrzygającej spory pracodawca-pracownik. Siostrzenica jednak nie ma natury pieniacza i po jej minie widziałam, że woli być stratna, niż się włóczyć po sądach i użerać. Moim marzeniem jest, by siostrzenica „dorobiła „ się własnego gabinetu. Jest doskonała w tym co robi, o czym świadczy fakt, że klientki nie tylko ją chwalą i lubią, ale kilka z nich przechodziło do poszczególnych salonów razem z K.K., bo chciały dalej być przez nią prowadzone. Na takie przedsięwzięcie potrzebny jest spory kapitał początkowy, a takim nikt z nas nie dysponuje.
Ja dlatego kocham życie, że jest ono nieprzewidywalne. Kiedy nie wiedzie nam się w sferze zawodowej, to liczymy na powodzenie w życiu prywatnym. Myślę, że ono się mojej siostrzenicy udało. W roku 2001 wyszła za mąż i urodziła syna Dominika, który wczoraj z dumą mi powiedział ”otrzymałem promocję do klasy drugiej”. Półtora roku temu przyszła na świat Maja, o wielkich i czarnych jak węgiel oczach. Tak czarnych oczu nie widziałam wcześniej u nikogo. To „małe diablątko”(jest bardzo ruchliwa i rozrabiająca), chodzi za bratem krok w krok i we wszystkim go naśladuje. Wnuczęta odziedziczyły temperament po babci. Pomimo, że relacje z moją siostrą nie uległy poprawie, to spędziłam bardzo miło popołudnie. Dzieci K.K. rosną zdrowo, ona( przez kilka lat od śmierci mojej mamy) odmieniła mieszkanie nie do poznania. Te 6 lat wykorzystała pożytecznie i może czuć się dumna. Mam nadzieję, że następne będą równie udane, a ona będzie szczęśliwa i spełniona. Żałuję tylko, że moi rodzice i ojciec K.K. nie mogą tego zobaczyć, bo bardzo by ich to cieszyło.

(mniej)