W szkole średniej przyjaźniłam się z 5 dziewczynami: Marysią, Bożeną, Krystyną, Lidką i Grażyną. Lidka niestety już nie żyje. Do dzisiejszego dnia utrzymuję kontakt tylko z Grażyną, może dlatego, że wywodziłyśmy się z podobnych rodzin(nasi ojcowie byli wojskowymi). Mama Grażyny jeszcze żyje i budzi mój najszczerszy podziw, ponieważ mimo zaawansowanego wieku, co roku odbywa wycieczki zagraniczne w różne ciekawe miejsca. Grażyna skończyła ekonomię, mieszka sama. ... (więcej)

W szkole średniej przyjaźniłam się z 5 dziewczynami: Marysią, Bożeną, Krystyną, Lidką i Grażyną. Lidka niestety już nie żyje. Do dzisiejszego dnia utrzymuję kontakt tylko z Grażyną, może dlatego, że wywodziłyśmy się z podobnych rodzin(nasi ojcowie byli wojskowymi). Mama Grażyny jeszcze żyje i budzi mój najszczerszy podziw, ponieważ mimo zaawansowanego wieku, co roku odbywa wycieczki zagraniczne w różne ciekawe miejsca. Grażyna skończyła ekonomię, mieszka sama. Zawsze gdy do niej dzwonię tryska humorem i ma wiele dobrych rad w zanadrzu, gdy jej się na coś skarżę. Ze wszystkimi dziewczynami widziałam się po skończeniu szkoły tylko dwa razy. W roku 1974 lub 1975 wszystkie baby odwiedziły mnie w Warszawie, by zobaczyć moje nowe mieszkanie. Jedną z atrakcji jaką sobie zafundowałyśmy było zwiedzanie Wilanowa, to chyba właśnie w tamtejszym parku zrobiłyśmy sobie pamiątkowe zdjęcie. W czasie tego pobytu zdarzyła się zabawna rzecz. Otóż któregoś wieczoru dziewczyny robiły kolację, zadaniem Lidki było smarowanie pokrojonego chleba. Zauważyłam, że Lidka każdą kromkę obraca na obie strony i dopiero po chwili jedną z nich smaruje. Gdy zapytałam po co to robi, to odparła, że jej mama tak ją nauczyła, by smarową skibkę o większej powierzchni, aby ktoś nie pomyślał iż gospodarz żałuje gościom masła. Rozbawiło nas to mocno, ponieważ okazało się, że żadna z nas nigdy nie podchodziła tak do smarowania chleba. Do dzisiejszego dnia ile razy smaruję pieczywo, oglądam je z obu stron i zawsze wtedy myślę o Lidce. W 1976 byłyśmy na ślubie Grażyny(jako pierwsza wychodziła za mąż). Wtedy po raz pierwszy odbywałam sama podróż z Warszawy do Wrocławia. Orkiestra weselna bardzo przypadła mi do gustu dlatego też, dużo czasu spędziłam w jej pobliżu, podrygując w takt muzyki. Bawiłam się świetnie, żadna inna impreza w późniejszym czasie nie mogła dorównać temu weselisku. Kiedy Grażyna zamieszkała wraz z mężem(zginął w wypadku) w Święciochowie, odwiedziłam ich na pierwszym gospodarstwie. Później Grażyna mieszkała w Lesznie, ale po rozwodzie wraz z synem Arturem wróciła do Wrocławia. Artura znam tylko z opowiadań, dziś razem z żoną prowadzi salon odnowy biologicznej. Marysia odwiedziła mnie w Warszawie jeszcze raz, gdy wraz z kolegą przyjechała na pogrzeb księdza Popieuszki. Z Krystyną i Bożeną nie widziałam się nigdy więcej i chyba nie zobaczę się, dlatego że nawet gdybym wybrała się do Wrocławia(o czym marzę), to Grażyna nie zna ich obecnych adresów, więc odnalezienie się po tylu latach byłoby trudne. Po moich przyjaciółkach z licealnych lat pozostała mi drewniana kasetka, którą dostałam w prezencie na 18 urodziny. Niestety po albumie do zdjęć, ofiarowanym mi z tej okazji przez Lidkę, nie ma śladu. Żałuję, że nasze drogi się rozeszły, ale pociesza mnie myśl, iż mogę wspominać swoje koleżanki zawsze ciepło i serdecznie, bo były jednym z niewielu jasnych punktów w tamtych latach. Dziękuję im za przyjaźń i życzliwość jaką mnie obdarzyły. (mniej)

Jednym z najprzyjemniejszych momentów( z licealnych lat ) jest studniówka. Ja nie chciałam w niej brać udziału. Co za przyjemność siedzieć za stołem i patrzeć jak inni się bawią. Moi koledzy potrafili się do mnie uśmiechać tylko wtedy, gdy przychodził czas sprawdzianu,bo wtedy pożyczali ode mnie maszynopis z opracowanymi lekturami.Obecnie jest wiele opracowań lektur. W księgarni można przebierać jak w "ulęgałkach". Za moich szkolnych lat... (więcej)

Jednym z najprzyjemniejszych momentów( z licealnych lat ) jest studniówka. Ja nie chciałam w niej brać udziału. Co za przyjemność siedzieć za stołem i patrzeć jak inni się bawią. Moi koledzy potrafili się do mnie uśmiechać tylko wtedy, gdy przychodził czas sprawdzianu,bo wtedy pożyczali ode mnie maszynopis z opracowanymi lekturami.Obecnie jest wiele opracowań lektur. W księgarni można przebierać jak w "ulęgałkach". Za moich szkolnych lat takich wydawnictw prawie nie było jeśli nie liczyć "Biblioteki analiz literackich"(kilka tytułów z tej serii mam do dziś). Dlatego też posiadany przeze mnie maszynopis z opracowanymi lekturami miał wielkie wzięcie, szczególnie wśród chłopaków. Nie mogłam jednak liczyć na to, że w czasie studniówki, któryś z nich poprosi mnie do tańca, chociażby z grzeczności. Dziewczyny z „mojej paczki” jednak nie darowały. Na godzinę przed studniówką zjawiły się u mnie w domu i powiedziały „nie wyjdziemy stąd dopóki z nami nie pójdziesz”. Perfidny szantaż, ale lubiłam te baby i nie mogłam pozwolić by z powodu moich kompleksów zmarnowały sobie ten wieczór. Ubrały mnie w długą welurową czarną spódnicę i niebiesko-srebrną bluzkę z kołnierzykiem „ala Słowacki”(pozostałość po stroju studniówkowym siostry). Największym problemem były buty. Nie miałam żadnej „wyjściowej” pary, bo na co dzień chodziłam w pepegach(bo były wygodne i najtańsze) lub w butach ortopedycznych( te miały poobdzierane czubki i metalowe blaszki od spodu spowalniające ścieranie podeszwy). Moje pomysłowe przyjaciółki wzięły lakierki mojej siostry, wypchały je watą i mnie „ustroiły”. Chodzić w nich nie mogłam, bo mi klapały i spadały z nóg, suwałam więc nogami jakbym froterowała podłogę. Na miejsce zabawy dotarłyśmy taksówką . Ponieważ miałam cały wieczór przesiedzieć, to za duże buty nie stanowiły problemu. Najbardziej szaloną niewiastą z naszej szóstki była Marysia K. To ona w pewnym momencie wyciągnęła mnie na parkiet i zmusiła do odtańczenia symbolicznego kawałka. Tyle pamiętam z mojej studniówki, niby nic, a jednak łza się w oku kręci. Kiedy w tym roku moja przyszła synowa(przynajmniej wszystko na to wskazuje) nie chciała iść na swoją studniówkę, bo jak twierdzi, nie czuła się zżyta z klasą, to byłam zdziwiona. Ja jestem wdzięczna swoim kumpelkom, że wyciągnęły mnie na naszą zabawę. Przynajmniej teraz po 35 latach mam co wspominać. (mniej)

Bezsenność to okropna rzecz, niby pora właściwa żeby spać , a sen nie nadchodzi. Dzisiejsza noc taka właśnie była. Pomyślałam „siądę do laptopa i posnuję swoje wspomnienia.” Myśli w głowie kłębiły się jednak w takim tempie, że nie wiedziałam, który temat wybrać. Postanowiłam „pochodzić” po ulubionych blogach. Jednym z nich jest blog Joanny Senyszyn, uznany w konkursie „Blog Roku”, za najlepszy blog polityczny 2008 roku. Bloga tego cz... (więcej)

Bezsenność to okropna rzecz, niby pora właściwa żeby spać , a sen nie nadchodzi. Dzisiejsza noc taka właśnie była. Pomyślałam „siądę do laptopa i posnuję swoje wspomnienia.” Myśli w głowie kłębiły się jednak w takim tempie, że nie wiedziałam, który temat wybrać. Postanowiłam „pochodzić” po ulubionych blogach. Jednym z nich jest blog Joanny Senyszyn, uznany w konkursie „Blog Roku”, za najlepszy blog polityczny 2008 roku. Bloga tego czytuję, bo jest pisany dowcipnie, z przymrużeniem oka, a poza tym mądrzejsi ode mnie uznali go za najlepszy, więc coś musi w tym być. Nie znam osobiście Pani Profesor ani jako człowieka ani jako polityka. Nie zgłębiałam jej poglądów, ale uważam, ze jeżeli została wybrana najpierw do polskiego a teraz do europejskiego parlamentu, to jest to wola jakiejś liczby ludzi i ja muszę ją szanować. Mam własne zdanie na wiele tematów i spraw rozgrywających się w naszym kraju, ale chętnie poznaję opinie innych ludzi, w tym i tych którzy tworzą elitę polityczną lub różnią się poglądami. Ostatni wpis zrobiony przez Panią J.S. był dla mnie zwykłą relacją z jednego dnia jej życia. Nie zawierał on żadnych uwag natury politycznej, a jednak wywołał ogromny odzew wśród internautów-359 komentarzy. Zaintrygowana tak dużą ich ilością, zapragnęłam sprawdzić o czym traktują. Przyznam się szczerze, że po 5 minutach lektury czułam się zażenowana i przestałam się martwić tym, że moje teksty komentuje tak mało osób. Miałam o rodakach lepsze mniemanie, a tu okazało się , że poziom wypowiedzi jest obrzydliwy, używany do ich wyrażenia język wulgarny, pełen jadu. Rozumiem, że są ludzie nienawidzący ustrój obowiązujący w Polsce do 1989 roku, bo oni sami lub ich rodziny doznali wtedy krzywdy, ale przecież od 20 lat mamy wolność i mają oni pole do popisu, by tworzyć nową, lepszą rzeczywistość. Przysłowie mówi, „zgoda buduje, niezgoda rujnuje”, jak więc ci ludzie chcą budować nowe życie jeżeli ich słowa zawierają tyle nienawiści, braku szacunku dla drugiej osoby. Ja w swoim życiu zetknęłam się z kilkoma osobami, o których nie potrafię mówić dobrze, nie zgadzam się z ich postępowaniem lub wprost ich nienawidzę, bo uważam że mnie skrzywdzili. Nie wyzywam ich jednak od „czerwonych”, nie mówię że „powinni wisieć zamiast liści”, nie „wyrzucam” ich z kraju. Uznaję ich prawo do życia gdzie chcą i jak chcą i uważam, że oni powinni na to samo pozwolić mnie. Możemy ze sobą rozmawiać, spierać się, krytykować siebie, ale róbmy to w sposób kulturalny, nie uwłaczający niczyjej godności. Ostatnio rozwiązywałam krzyżówki, rozwiązaniem jednego z zadań był tekst zatytułowany „Do urn Rodacy”, a brzmiał tak „dajmy sobie do wiwatu ale życzmy jak brat bratu”, który niechaj będzie podsumowaniem dzisiejszego wpisu, ponieważ uważam, że autor/ka A.J.Krygler bardzo trafnie ujął to jak powinniśmy się odnosić do ludzi o odmiennych zapatrywaniach. (mniej)