W dniu takim jak ten dzisiejszy myślę nie tylko o swoim ojcu, ale także o ojcu mojego syna. W głębi duszy mam żal do niego, że szumne słowa o miłości i obietnice, nie znalazły odzwierciedlenia w jego czynach. Mężczyzna ten żenił się dwukrotnie, ale niestety nie ze mną. Widocznie nie zasługiwałam na to, by być jego żoną. Mógł jednak później „zrehabilitować” się w moich oczach odpowiednim stosunkiem do K.J. - naszego syna . Wtedy moje rozcza... (więcej)

W dniu takim jak ten dzisiejszy myślę nie tylko o swoim ojcu, ale także o ojcu mojego syna. W głębi duszy mam żal do niego, że szumne słowa o miłości i obietnice, nie znalazły odzwierciedlenia w jego czynach. Mężczyzna ten żenił się dwukrotnie, ale niestety nie ze mną. Widocznie nie zasługiwałam na to, by być jego żoną. Mógł jednak później „zrehabilitować” się w moich oczach odpowiednim stosunkiem do K.J. - naszego syna . Wtedy moje rozczarowanie jego osobą byłoby mniejsze, mniej bolało. Jeżeli wiem co to jest miłość, jeżeli to, co mnie łączyło z mężczyznami mojego życia, to właśnie ona, to uczucie jakim obdarzałam P. było najsilniejsze i dlatego wyleczyłam się z niego dopiero po 15 latach. Przez ten cały czas wszystkich mężczyzn jakich napotykałam w życiu porównywałam z nim. Dziś jestem samotna, wiec łatwo się domyślić, że ci inni przegrywali konfrontację z P. Strach przed kolejnym odrzuceniem był tak silny, że działał jak najlepszy środek antykoncepcyjny i najskuteczniejsza odtrutka. Wierzyłam, że między nami jest nie tylko seks, ale również porozumienie duchowe. Kiedy urodził się K.J. robiłam wszystko by ojciec czuł się ojcem. Moje wysiłki okazały się daremne, bo P. zaczął układać sobie życie bez nas. Gdy K.J. miał dwa lata, jego ojciec się ożenił. Do syna przyjeżdżał tylko wtedy, gdy w małżeństwie coś nie grało, tak jakby chciał swojej żonie zrobić na złość. W roku 1999 gdy wróciłam z synem z wczasów, moja matka powiedziała „weź chłopca bo jest już duży więc ci w podróży pomoże i jedź, niech zobaczy się z ojcem”. Nie jestem zwolenniczką niezapowiedzianych wizyt, dlatego też zadzwoniłam by zapytać co tatuś na to. Okazało się, że powtórnie się ożenił, a płaczące w oddali dziecko uzmysłowiło mi, że wzbogacił się o kolejnego, czwartego już potomka. Kiedy zapytałam czy to nowe małżeństwo jest powodem jego nie widywania się z K.J. przytaknął i na tym rozmowa się zakończyła. Nie poprosił syna do telefonu, nie wyraził nawet chęci rozmowy z nim, a syn potem pytał dlaczego tatuś z nim nie porozmawiał. Cóż mogłam powiedzieć, słowa jakie cisnęły mi się na usta, brzmiałyby jak nastawianie dziecka przeciwko ojcu. Przez wszystkie lata, gdy syn pytał czemu ojciec do niego nie przyjeżdża, wymyślałam różne tłumaczenia, które byłyby wiarygodne. Nie zareagowałam nawet na zarzut, „ tatuś nie przyjeżdża, bo ty się ciągle z nim kłócisz”, który wiele lat temu syn rzucił mi w twarz. To prawda, prawie każda wizyta kończyła się ostrą wymianą zdań i wtedy P. zabierał rzeczy , by( bez słowa pożegnania z dzieckiem ) wyjść. Dopiero po jego rozwodzie zrozumiałam zależność pomiędzy jego przyjazdami, a naszymi kłótniami. On uciekał do nas po kłótni z żoną, a trafiał z” deszczu pod rynnę”, bo tu miał zamiast sielskiej atmosfery to samo piekło. Jak mogłam się nie denerwować, kiedy na moje opowieści o życiu syna(chciałam by tatuś coś wiedział o swoim pierworodnym, w nadziei że może ktoś z rodziny zapyta), słyszałam zawsze to samo „płacę alimenty i nic więcej mnie nie obchodzi”. Nie ukrywam sprowadzenie wszystkiego do wymiaru materialnego działało na mnie jak płachta na byka. Ten 1999 był rokiem znamiennym, bo niespełna miesiąc później mój syn zażądał by to tatuś odwiózł go na obóz. Ja nie chciałam już dzwonić i prosić, dlatego zrobiła to moja matka. Wiedziała chyba, że Jej P. nie będzie mógł odmówić. Owszem cel został osiągnięty, K.J. zobaczył ojca, ale było to ich ostatnie spotkanie. Tatuś niewiele miał synkowi do powiedzenia, więc przez kilkugodzinną podróż ja musiałam zabawiać obu panów. P. kupił synkowi loda na stacji benzynowej i przed odjazdem powiedział, aby K.J. chodził z książkami na głowie, bo on tak robił aby się nie garbić. Kiedy zasugerowałam, że może powinien porozmawiać z synem o swojej nowej sytuacji rodzinnej i ich dalszych wzajemnych relacjach, to usłyszałam, iż jeszcze nie pora, bo 15 latek tego nie zrozumie. Ciekawa byłam kiedy jego zdaniem byłby ten właściwy czas. Dwa lata później, gdy syn wszedł w okres „buntu” i zaczęły się problemy w szkole, odwołałam się o pomoc do P( naiwnie wierzyłam, że autorytet ojcowski podziała – tak się też stało, ale nie takiego rezultatu oczekiwałam). Zadzwonił, by powiedzieć synowi „gderaniem matki się nie przejmuj, ja się nigdy nie przejmowałem i dobrze na tym wyszedłem”. Od tej chwili gdy chciałam wyegzekwować coś co było nie po myśli mojej latorośli, to przypominał mi słowa ojca i dyskusja się kończyła. Rok temu syn nie chciał nawet zadzwonić do ojca z okazji dzisiejszego święta ani z okazji imienin, które wypadają niedługo. Gdy zapytałam dlaczego , odparł „on nie pamiętał nigdy o moich imieninach, urodzinach czy innych świętach, to dlaczego ja mam do niego dzwonić”. Rozumowanie logiczne i słuszne, ale ja nie uczyłam syna postępowania według przysłowia „Jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie”, skąd więc taka zaciętość u mojego dziecka. Nie chcąc dopuścić do całkowitego zerwania ich wzajemnych relacji postanowiłam spróbować z drugiego końca. Zadzwoniłam do matki P., aby Ta przypomniała swojemu synowi, że w lipcu są kolejne 24 urodziny jej wnuka. Tatuś zadzwonił kilka dni po fakcie, zapytał co słychać, a gdy usłyszał „wszystko dobrze”, to wygłosił niezmienną formułkę „pamiętaj, że tatuś cię kocha”. Mój syn potrzebował ojca i duchem i ciałem, płomienne zapewnienia o miłości bez potwierdzenia jej czynami, nic dla niego nie znaczą. Dlatego też gdy usłyszał właśnie te słowa nie wytrzymał i wypalił coś w stylu „nigdy tego nie odczułem”, czterdziestosiedmioletni facet walnął " focha" i się rozłączył. Gdy zapytałam wtedy K.J. o czym rozmawiał z ojcem, nic nie chciał powiedzieć. Myślałam, że dlatego, bo były to ich męskie tajemnice. Nie nalegałam. Dopiero wczoraj, gdy przypominałam synowi o dzisiejszym święcie, powiedział mi o swojej ostatniej rozmowie z ojcem. Miało to być wytłumaczenie tego, dlaczego on sam do ojca dzwonić nie będzie. Nigdy świadomie nie narzucałam ludziom swoich uczuć ani myśli, zmusić kogoś do miłości nie można. Boli mnie to, że gdy mnie zabraknie, to mój syn nie będzie mógł liczyć na drugiego rodzica. Kocham jednak swoje dziecko i nie będę go zmuszała do robienia czegoś, czego on we własnym sercu nie czuje. Jestem zła i smutna, że ojciec mojego syna, okazał się takim niedojrzałym człowiekiem. Jeżeli w chwili narodzin dziecka był za młody na zostanie rodzicem, to w miarę upływu lat mógł się nauczyć "jak być ojcem", a nie kwitować swój brak zainteresowania synem stwierdzeniem " ja też swojego nie znałem". Uczciwie muszę jednak powiedzieć, że to właśnie on spełnił moje marzenie o dziecku, dzięki czemu mogę czuć się szczęśliwą kobietą. Przez dwadzieścia lat płacił też alimenty, a wiemy z życia, że wiele kobiet nie może ich wyegzekwować od ojców swoich dzieci. Dlatego też dziękując P. za to, że poznałam smak macierzyństwa, i że zadbał przynajmniej o materialną stronę życia syna, składam mu w tym dniu życzenia wszelkiej pomyślności. Mam nadzieję, że to czego nie dał naszemu synowi, dał innym swoim dzieciom, by przynajmniej one czuły się chciane, kochane i szczęśliwe. Mój syn niestety tak się nie czuje, bo miłość matki choćby największa nie zastąpi miłości obojga rodziców.
(mniej)

Dzisiaj jest szczególny dzień, ojcowie mają swoje święto. Wszystkim tatusiom tym obecnym i tym przyszłym, życzę sukcesów w pracy zawodowej, by mieli dużo pieniążków na rozpieszczanie swoich pociech. W życiu osobistym też niechaj im się wiedzie, bo szczęśliwi rodzice mają szczęśliwe dzieci.
Nie wiem czy już o tym kiedyś wspominałam, ale jako nastolatka miałam marzenie o domu z ukochanym mężczyzną i dzieciach(nie koniecznie własnych, mogłyby być zaa... (więcej)

Dzisiaj jest szczególny dzień, ojcowie mają swoje święto. Wszystkim tatusiom tym obecnym i tym przyszłym, życzę sukcesów w pracy zawodowej, by mieli dużo pieniążków na rozpieszczanie swoich pociech. W życiu osobistym też niechaj im się wiedzie, bo szczęśliwi rodzice mają szczęśliwe dzieci.
Nie wiem czy już o tym kiedyś wspominałam, ale jako nastolatka miałam marzenie o domu z ukochanym mężczyzną i dzieciach(nie koniecznie własnych, mogłyby być zaadoptowane). Rodzice nie podzielali tych moich pragnień, uważali że nie poradziłabym sobie z obowiązkami jakie wtedy by na mnie spadły. Może dlatego, gdy okazało się, że jestem w ciąży moja mama chciała bym ją usunęła. Ja gdy dowiedziałam się o dziecku byłam w siódmym niebie, chociaż już wtedy musiałam się liczyć z samotnym macierzyństwem. Mój ojciec nawet jeżeli miał własne obawy, to głośno ich nie wypowiedział. Taki już był, nigdy nikomu nie narzucał swojego zdania. W tym szczególnym dniu chciałabym napisać kilka słów właśnie o nim.
Ojciec stracił matkę w wieku 3lat, a gdy miał niespełna 21 również ojca. Dlatego dziadków „po mieczu” nie znałam. Poznałam jedynie macochę ojca, ale wspomnienia z jej domu są nieliczne i mało ciekawe. Ojciec najpierw mieszkał w Warszawie, po drugim małżeństwie mojego dziadka zamieszkali w Ząbkach. Kiedy los rzucił ich do Wrocławia, to tata ciągle tęsknił za miejscem swego urodzenia i bardzo pragnął wrócić. Po śmierci dziadka Aleksandra macocha swoją postawą wobec mojego ojca zmusiła go do opuszczenia domu. Zamieszkał na oszklonej werandzie u swoich znajomych, tu spotkał moją matkę. Dwudziestoletni mężczyzna i o dwa lata starsza kobieta, byli za młodzi na ślub.(tak przynajmniej uważam ja). Nie posiadali nic poza łączącym ich uczuciem. Przerobiona po kuzynce suknia ślubna, pożyczony garnitur i przyjęcie ślubne w domu owej kuzynki, to był ich start we wspólne życie. Pół roku później urodziła się moja siostra( i nie była to "wpadka",obie jesteśmy 6miesięcznymi wcześniakami), a trzy lata po niej ja. Nie pamiętam czy matka opowiadała mi jak stali się posiadaczami mieszkania. Pierwsze 7 lat życia spędziłam w pokoju z kuchnią w budynku, który od Dworca Głównego oddzielał tylko park. Nie wiem jak umeblowane było to mieszkanie, bo pamiętam tylko meble w kuchni i wielki tapczan w pokoju. Mieszkaliśmy na trzecim piętrze bez windy, a schody były moją „zmorą”. Pewnego razu gdy schodziłam z siostrą na dwór, zaczepiłam czubkiem buta o metalowa listwę, którą obity był każdy stopień. Zjechałam na brzuchu na półpiętro i tam dopiero zostałam złapana. Pomimo, że kuchnia była wąska i zagracona, a pokój ogromny i zimny, to jednak to mieszkanie wspominam z największym sentymentem. Mnie najbardziej podobał się kamienny balkon z tralkami i ogromnymi donicami na kwiaty. Dzisiaj pewnie ten budynek już nie istnieje, dlatego też nawet gdybym mogła wrócić w tamto miejsce, to ujrzałabym obcy widok. Wracając jednak do ojca, to był to człowiek spokojny i mało wymagający. To co w danym momencie posiadał było szczytem jego oczekiwań. To matka była motorem napędowym naszej rodziny, niezmordowana w osiąganiu coraz to nowych celów. Ona dopingowała ojca, by zrobił maturę i ukończył dzienne studia prawnicze. Nie wiem kto w czasie nauki ojca utrzymywał rodzinę, ale jestem pewna, że trud i wyrzeczenia nie poszły na marne, bo matka całe życie była dumna z osiągnięć ojca. Po studiach, również za namową matki, ojciec poszedł na żołnierza zawodowego i przez 25 lat z dumą nosił polski mundur. To jego miłość i szacunek do wojska, wyrobiły w nas dzieciach poszanowanie dla żołnierskiego trudu. Ze względu na chorobę wieńcową ojciec wcześniej przeszedł w stan spoczynku. Tata nie był człowiekiem rzutkim i przedsiębiorczym, dlatego też nie umiał dorobić na boku, nie zabiegał o awanse i nagrody. Był natomiast rzetelnym, słownym i bardzo kochającym rodzinę człowiekiem. Pamiętam jak matka opowiadała, że na początku małżeństwa ojciec wpadł w nieciekawe towarzystwo i mocno pił, a ona musiała spłacać jego alkoholowe długi. Zagroziła mu wtedy, że odejdzie od niego, jeżeli on z tym nie skończy. Od tej chwili mój ojciec do końca życia był abstynentem. Raz tylko po otrzymaniu awansu(bodajże na majora) widziałam go pijanego, co zresztą mocno odchorował. Nawet na ślubie starszej córki nie wypił wódki, bo był „rozwozicielem” gości, chociaż na jednym ze zdjęć z wesela, gdy wreszcie usiadł za stołem by coś zjeść, wyglądał na mocno wstawionego, to zmęczenie dawało takie wrażenie. W późniejszych latach, gdy bywał na imieninach lub u znajomych i odmawiał picia, to patrzono na niego co najmniej dziwnie. Matka śmiała się, że ratując honor rodziny, musiała pić za dwoje. Nie oznacza to, że nadużywała alkoholu. Była amatorką lampki koniaku od czasu do czasu, a takich trunków raczej się nie serwowało wtedy na imieninach. Poza tym wiedziała jak zgubny jest alkohol, bo jej brat i szwagier nie wylewali za kołnierz. Na moim ojcu można było polegać jak na przysłowiowym Zawiszy, jeżeli się do czegoś zobowiązał, to zawsze dotrzymywał słowa. O swoje potrzeby dbał mało, trudno Go było namówić na kupienie nowego ubrania, butów czy czegokolwiek innego. Jeżeli z tzw. „mundurów ki” zostawiał sobie jakieś zaskórniaki, to i tak wydawał je na dzieci lub wnuki. Na pewno mnie kochał, bo zawsze mnie wspierał, ale odnosiłam wrażenie,że z moją chorobą pogodził się dopiero wtedy, gdy skończyłam studia. Prawdziwym oczkiem w głowie była moja siostra , jej zawsze bronił przed atakami matki, jej porażki przeżywał najmocniej. Nie miałam o to nigdy żalu, ponieważ ja z kolei byłam „córeczką mamusi”. W tym roku mija 20 rocznica Jego śmierci, zmarł przedwcześnie w wieku 58 lat. Jego nagłe odejście spowodowane ranami odniesionymi po pobiciu go przez dwóch młodych, pijanych mężczyzn, było dla nas wszystkich ogromnym szokiem, z którego nie podnieśliśmy się do dziś. (mniej)