Parę dni temu przeczytałam na jednym z moich ulubionych blogów zdanie „Kochanie Ty masz przecież tylko leżeć i pachnieć”(tak mówił mąż do ciężko chorej żony, by podnieść ją na duchu). Właśnie ta wypowiedź, będąca wyrazem wielkiej miłości i czułości, wywołała we mnie wspomnienia.
Miałam 15 lat, było upalne lato, a ja przeszłam kolejną(ostatnią chirurgiczną) operację. Leżałam na sali 8 osobowej i byłam obiektem drwinek ze strony swoich wspó... (więcej)

Parę dni temu przeczytałam na jednym z moich ulubionych blogów zdanie „Kochanie Ty masz przecież tylko leżeć i pachnieć”(tak mówił mąż do ciężko chorej żony, by podnieść ją na duchu). Właśnie ta wypowiedź, będąca wyrazem wielkiej miłości i czułości, wywołała we mnie wspomnienia.
Miałam 15 lat, było upalne lato, a ja przeszłam kolejną(ostatnią chirurgiczną) operację. Leżałam na sali 8 osobowej i byłam obiektem drwinek ze strony swoich współtowarzyszek. Naprzeciwko mnie leżała młoda kobieta po operacji stawu biodrowego, świeżo upieczona mamusia i właścicielka najprzystojniejszego męża jakiego kiedykolwiek widziałam. Moje zachwyty nad urodą tego mężczyzny były powodem złośliwych, zabarwionych humorem uwag ze strony tej pacjentki. Ten facet wiedział o tym jakie robi na mnie wrażenie, dlatego też ile razy odwiedzał żonę, to uśmiechał się do mnie i figlarnie puszczał oko. Kiedy patrzyłam na tych młodych ludzi, to podziwiałam łączące ich uczucie i święcie wierzyłam w miłość. Innym powodem robienia sobie ze mnie żartów był mój gips. Założony był od czubków palców aż po pachwiny. Na domiar złego na wysokości kostek umieszczono listewkę, by zapobiec złączaniu nóg. Podobno kiedy wieziono mnie po operacji na salę, ja nie w pełni rozbudzona po narkozie, darłam się na cały głos „po co mi taka wielka rozkraka”. Od tego momentu pielęgniarki, sanitariusze i pacjenci nie mówili o mnie inaczej tylko „rozkraka” i świetnie się przy tym bawili. Pod oknem leżała kobieta, która gdy ją poznałam była jedyną chodzącą na sali osobą, dlatego też często prosiłyśmy ją o drobne przysługi. Gdy trafiła do szpitala, to podobno w pończochach miała kilo gruzu zamiast nóg. Był to efekt tego, że ze strachu przed pijanym i brutalnym mężem wyskoczyła przez okno. Cudem było nie tylko to, że przeżyła upadek, ale również to że lekarzom udało się ją poskładać. Co niedziela przychodziły do niej dzieci w towarzystwie dziadków. Mąż nie był ani razu. Kobieta ta każdego wieczoru nakręcała włosy na wałki, a rano przed obchodem zdejmowała je i robiła misterną fryzurę. Potem robiła makijaż, ścieliła łóżko, ubierała szlafrok i tak czekała na przyjście lekarzy. My wszystkie roztapiałyśmy się jak lód w tym upale, a ona zachowywała się tak jakby wcale nie było gorąco. Pomimo, że bawiło mnie to jej staranie się o nienaganny wygląd ( i chyba nie tylko mnie), to jednak byłam pełna podziwu za jej determinację. Ona widocznie wyznawała zasadę, że kobieta nawet w warunkach szpitalnych powinna ładnie i zadbanie wyglądać. Ja nie wyrobiłam w sobie tego nawyku. (mniej)

Tydzień temu wybrałam się na spacer połączony z większymi zakupami spożywczymi. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że wyszłam pierwszy raz od roku( nie liczę przymusowych wizyt u lekarzy). Było chłodno ale nie padało. Przeżyłam spore zaskoczenie, okazało się bowiem, że w moim parku zwanym „Olszynką” stworzono Centrum Sportowo-Rekreacyjne. Przez 30 lat w tym miejscu był wyasfaltowany plac, na którym dzieci grały w piłkę lub jeździły po nim rowerami. T... (więcej)

Tydzień temu wybrałam się na spacer połączony z większymi zakupami spożywczymi. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że wyszłam pierwszy raz od roku( nie liczę przymusowych wizyt u lekarzy). Było chłodno ale nie padało. Przeżyłam spore zaskoczenie, okazało się bowiem, że w moim parku zwanym „Olszynką” stworzono Centrum Sportowo-Rekreacyjne. Przez 30 lat w tym miejscu był wyasfaltowany plac, na którym dzieci grały w piłkę lub jeździły po nim rowerami. Teraz teren ten ogrodzono zieloną, wysoką siatką i podzielono na kilka części. W ten sposób znalazło się tu boisko do gry w nogę, boisko do koszykówki, kort tenisowy i „ścianka” wspinaczkowa oraz mini siłownia. Cały teren oświetlają latarnie umieszczone w czterech rogach(podobno paliły się tylko w dniu otwarcia). Pomysł takiego zagospodarowania tego terenu uznałam za rewelacyjny, dlatego postanowiłam o tym napisać. Oczywiście nie będę miała odwagi pójść do owej „siłowni” by poćwiczyć(choć bardzo by mi się to przydało) ale wierzę, że miejsce to będą odwiedzały nie tylko nastolatki.
W sklepie wydałam sporo, ale spacer tak dobrze mi zrobił, że wróciłam do domu w świetnym humorze i z twardym postanowieniem wychodzenia na przechadzki co drugi dzień. Na razie jest to w sferze niespełnionych przyrzeczeń, ale nogi wracają do normy więc może za dwa, trzy tygodnie się zmobilizuję. Ostatnie dni wiosny miałam pracowite, bo kończyłam niewielki haft. Przekonałam się, że powiedzenie iż z czymś jest jak z jazdą na rowerze, bo się tego nigdy nie zapomina, nie zawsze się sprawdza. Ja nie haftowałam prawie dwa lata i teraz ta moja praca nie wyszła tak jak bym chciała. Żeby poprawić sobie nastrój i rozruszać nie tylko nogi ale i szare komórki rozwiązywałam krzyżówki. Na szczęście głowa pracowała lepiej niż ręce i mogę czuć się usatysfakcjonowana rezultatami. Pierwszy dzień lata okazał się pochmurny, szary i „śpiący”, idę zrobić sobie kawę, bo pora za wczesna, by myśleć o spaniu.
(mniej)