Tytułowym „Lopkiem” był nasz nauczyciel geografii, Grek z pochodzenia, od wielu lat mieszkający w Polsce. Jego sława sięgała daleko poza mury naszej szkoły, a stało się tak za sprawą charakterystycznego sposobu odpytywania uczniów. Ten postrach nas wszystkich, bo nawet najlepsi czuli przed nim respekt, miał zwyczaj palcem strzelać w listę. Delikwentów, których w ten sposób wytypował stawiał na środku kasy i każdemu zadawał po dwa pytania. Należa... (więcej)

Tytułowym „Lopkiem” był nasz nauczyciel geografii, Grek z pochodzenia, od wielu lat mieszkający w Polsce. Jego sława sięgała daleko poza mury naszej szkoły, a stało się tak za sprawą charakterystycznego sposobu odpytywania uczniów. Ten postrach nas wszystkich, bo nawet najlepsi czuli przed nim respekt, miał zwyczaj palcem strzelać w listę. Delikwentów, których w ten sposób wytypował stawiał na środku kasy i każdemu zadawał po dwa pytania. Należało odpowiadać bezbłędnie i błyskawicznie. Najmniejsze zawahanie się lub zwlekanie gwarantowało wylądowanie z „pałą” w ławce. Nawet najlepsi uczniowie i największe klasowe cwaniaczki nie uchronili się przed „niedostatecznym”, bo nikt nie wiedział na jakie pytanie trafi. Jednymi z jego ulubionych były „stolica Polski” i „stolica Grecji”. Pomimo tego, że dwóje sypały się jak z rękawa, to nie pamiętam, by był uczeń, którego „Lopek” zostawiłby na drugi rok. Był naszym wychowawcą już do końca nauki i był przez nas bardzo kochany. Był( a właściwie powinnam napisać jest, bo mam nadzieję, że żyje i ma się świetnie) człowiekiem o rozległej, ciekawie przekazywanej wiedzy i o ogromnym sercu. Jego grecki temperament szedł w parze z niebywałym poczuciem humoru. Tego przemiłego nauczyciela będę wspominała zawsze z sentymentem i uśmiechem na ustach.
(mniej)

To o czym teraz chcę opowiedzieć zdarzyło się po pewnej lekcji chemii, która odbywała się w laboratorium. Było ono oddzielone od właściwej klasy szklanymi drzwiami. Tego dnia długo pakowałam książki do plecaka, wszyscy zdążyli wyjść na przerwę. Kiedy podeszłam do drzwi usłyszałam głosy dwóch rozmawiających osób. Stałam z ręką na klamce, gdy padło moje nazwisko. Nigdy w życiu nikogo nie podsłuchiwałam, jednak tym razem byłam bardzo ciekawa, czego się dowiem. Z dia... (więcej)

To o czym teraz chcę opowiedzieć zdarzyło się po pewnej lekcji chemii, która odbywała się w laboratorium. Było ono oddzielone od właściwej klasy szklanymi drzwiami. Tego dnia długo pakowałam książki do plecaka, wszyscy zdążyli wyjść na przerwę. Kiedy podeszłam do drzwi usłyszałam głosy dwóch rozmawiających osób. Stałam z ręką na klamce, gdy padło moje nazwisko. Nigdy w życiu nikogo nie podsłuchiwałam, jednak tym razem byłam bardzo ciekawa, czego się dowiem. Z dialogu między paniami wynikało, że pani S. chce mi postawić „dwóję” na koniec roku i jest ciekawa, czy będzie w tym zamiarze odosobniona. Usłyszałam glos chemiczki „ ja dam jej tróję, bo jest mi jej żal”. Zagotowało się we mnie. Wiem, że orłem nie byłam, ale nigdy nie chciałam by mi stawiano stopnie z litości. Takich przeciętniaków jak ja nie brakowało w całej szkole, wiec dlaczego padło właśnie na mnie. Stojąc tam przysięgłam sobie, że choćbym miała rosyjskiego i chemii uczyć się przez 24 godziny na dobę, to udowodnię, że litości nie potrzebuję. Wyszłam z laboratorium. Obie panie jak mnie zobaczyły, zamilkły, pokraśniały jak buraki, a ja powiedziałam grzecznie „do widzenia” i wyszłam. Od tej chwili jednak nie byłam pewna ni dnia ni godziny, ponieważ nie wiedziałam, co ostatecznie postanowiły. Zawsze starałam się uczyć tak, by rozumieć i zapamiętać na dłużej. Teraz jednak uczyłam się na pamięć teorii i wzorów, nie dbając o to, na jak długo. Stałam się bardzo aktywna i przy każdej okazji wyrywałam się do tablicy( zostało to zauważone nie tylko przez nauczycielkę, ale i przez kolegów). Ci ostatni patrzyli na mnie jak na lizusa, bolało mnie to, ale ja jedna wiedziałam o co walczę. Rusycystka poszła wkrótce na urlop, bo była w ciąży(problemowej, nakaz leżenia). Lekcje za nią prowadził jej mąż. Dziwnym trafem on nie miał do mnie żadnych uwag, dlatego też ocena dostateczna z rosyjskiego widnieje na moim świadectwie maturalnym. Mieszkając już w Warszawie przez kilka lat korespondowałam z nauczycielką chemii i gdyby nie tamten incydent, to mogłabym powiedzieć , że się lubiłyśmy. Dziś gdy piszę te słowa obie panie najprawdopodobniej są już na emeryturze i nawet mnie nie pamiętają, bo uczniów w swojej karierze miały tysiące. Ja jednak je pamiętam doskonale i chyba już tak zostanie. (mniej)